Niedawno nakładem wydawnictwa Atra World ukazały się dwie książki przybliżające świat polowań na Dalekim Wschodzie i w górach Kaukazu przełomu XIX i XX w. Pierwsza z nich, „18 dni łowów na Kaukazie” Władimira Schildera, wyszła w zeszłym roku. To kronikarski zapis łowieckiej wyprawy grupy myśliwych z wielkim księciem rosyjskim Sergiuszem Romanowem na czele do jednego z obfitujących w zwierza łowisk w obwodzie ługańskim. Obiektem szczególnego zainteresowania są przede wszystkim żubry kaukaskie, ale na pokocie znajdują się też m.in. kozice, niedźwiedzie i jelenie. Interesujące są nie tylko kronikarski zapis przebiegu łowów, lecz także skrupulatna dokumentacja sposobów polowań, łącznie z opisami zbiorówek prowadzonych na wysokości ponad 1000 m, oraz bardzo obrazowe oddanie ducha rywalizacji między myśliwymi. Doprawdy zadziwia zapał łowców, którym niestraszne trudne warunki bytowe czy nagłe zmiany aury. Żywności pochodzącej z otwartej leśnej spiżarni jest wszak pod dostatkiem.
Od Kaukazu po Mandżurię. Recenzja książki „W borach Mandżurii” i „18 dni łowów na kaukazie”
W myśliwskich progach Nowiny. Recenzja książki „Z Jankowskim w tajdze”
Przeciętny myśliwy dobrze kojarzy nazwy dawnych polskich majątków łowieckich, takich jak Łańcut, Antoniny czy Nieśwież. Mało kto potrafi natomiast osadzić w historyczno-geograficznym kontekście Sidemi lub Nowinę. Nie dość miejsca w naszej pamięci zajmuje bowiem, jak się wydaje, osiadła na Dalekim Wschodzie rodzina Jankowskich. Wysiłek popularyzacji wiedzy o Michale Jankowskim i jego potomkach – wybitnych myśliwych, przyrodnikach i hodowcach, legendarnych łowcach tygrysów – niestrudzenie podejmuje wydawnictwo Atra World.
Misjonarz ze sztucerem. Recenzja książki „Błękitny tygrys”
Wielu czytelników z pewnością kojarzy nazwisko Jima Corbetta, wielkiego łowcy tygrysów ludojadów w Indiach. Znacznie mniej znany jest Harry Caldwell, który wsławił się w polowaniu na te drapieżne koty w południowo-wschodnich Chinach. 48 położonych przez niego tygrysów robi jeszcze większe wrażenie niż 33 osobniki (w tym dwa lamparty) na rozkładzie u Corbetta.
Na tropie Wielkiego Wana. Recenzja książki „Bezkres Tajgi”
W bezkresie mandżurskiej tajgi myśliwi nieraz stawali oko w oko z królującymi tam tygrysami syberyjskimi, nazywanymi carskimi zwierzami. Nie tylko zadawali im śmierć, lecz także sami ją ponosili w starciach z dzikim, walecznym stworzeniem. Zdarzało się wreszcie, że obaj nieustraszeni łowcy rozchodzili się pokojowo i każdy podążał dalej w sobie znanym kierunku. Szczególnym szacunkiem darzono stare osobniki, nazywane Wielkimi Wanami. Stała za tym wszak pewna traperska pragmatyka – młodsze, niedoświadczone tygrysy znacznie łatwiej było pochwycić, nawet nie używając do tego celu broni palnej. Gra była warta świeczki, gdyż sprzedaż trofeum, pożądanego w chińskiej medycynie ludowej, przynosiła spore dochody.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google
